ابوطالب امام عكاس دوران دفاع مقدس;
متولد تهران هستم؟ اگر چه خود را عكاس نمی‌دانم ولی دلمشغول عكاسی ام.

ابوطالب امام در معرفی خودش نوشته بود: - متولد تهران هستم؟ اگر چه خود را عكاس نمی‌دانم ولی دلمشغول عكاسی ام.

روح پدر شاد باد كه اولین معلم عكاسی ام بود و بعد از هر عكسی كه او می گرفت بلافاصله جای او می‌ایستادم و عكس می‌گرفتم. شاید! اولین عكس‌های مقایسه‌ای را همان موقع گرفته باشم!>
افتخاری همسر ابوطالب یكماه قبل در مورد وضعیت جسمی ابوطالب گفته بود:
او از سال قبل بی‌حركت است و از فروردین نیز به مرور بیماریش گسترش یافته و هیچ بهبودی در وضعیت او دیده نمی‌شد.

اما بالاخره ابوطالب عكاس دوران دفاع مقدس كه از یكسال قبل به دلیل بیماری ام اس قادر به حركت نبود روز دوشنبه به بیمارستان شركت نفت منتقل شد و امروز سه شنبه ‪ ۱۸‬اسفند دوربینش را بر زمین گذاشت تا با چشم دل دنیایی دیگر را به تصویر بكشد.

كوروش سید ابوطالب امام كه به ابوطالب امام شهرت داشت، یكی از عكاسان ایرانی بود كه به دلیل گرفتن عكسهای دوران دفاع مقدس و جنگ مشهور بود. وی چند سالی بود به دلیل بیماری از ویلچر استفاده می‌كرد و همچون حسین پرتوی كسی از او یادی نمی‌كرد. او حتی روی ویلچیر هم عكاسی می‌كرد و در اغلب مجامع عكاسی و گشایش نمایشگاههای عكس حاضر بود.

تهران از سالهای ‪ ۶۰‬تا ‪ ، ۶۷‬جنگ، موشك باران، اعزام نیرو به جبهه‌ها و...

از جمله موضوعاتی هستند كه ابوطالب به عكاسی از آنها پرداخت. همچنین پروژه عكس‌های -تهران دیروز و امروز> كه نگاهی تطبیقی از تهران در زمان جنگ تا تهران امروز است، كار این استاد بزرگ عكاسی است.

وی در مورد عكاسی از جنگ گفته بود: موقع گرفتن هر یك از عكسها این حس را داشتم كه روزی جنگ تمام می‌شود و همه چیز به حالت عادی بر می‌گردد. در آن زمان، تنها عكسهای به جا مانده از این دوران می‌توانند خاطرات را زنده نگه دارند.

ابوطالب امام نمایشگاه‌های بسیاری را پیش از بیماری‌اش برپا كرده بود و همچنان به كار عكاسی می‌پرداخت. از او دو كتاب با عنوان -رویشی در سپیده یك> و -رویشی در سپیده دو> منتشر شده است كه درباره روند بازسازی مناطق جنگی و مقایسه این مناطق پیش از جنگ و بعد از جنگ است.

امام عكاسان نامی بود كه شاید برای اولین بار وقتی از زبان او شنیدم، مرا تكان داد. او مردی بود كه با نگاه پر از مهرش روی ویلچر عكاسی می‌كرد.

ابوطالب امام نگذاشت كه بیماری بین او و هنرش فاصله بیاندازد و مرتب عكاسی می‌كرد؟ حتی از كسانی كه به عیادت او می‌رفتند.ای كاش ،عكس مرا هم گرفته بود.

رنگینك شاید قصه دل انگیزی از زندگی كورش باشد. او برای یادبود دوست دیرینه‌اش بهروز مرادی هر ساله به دوستانش رنگینك می‌داد؟ رنگینكی كه از امروز ما را به یاد بهروز مرادی و ابوطالب امام می‌اندازد؟ رنگی كه به یك رنگی تبدیل شد.