از نیمه دوم قرن بیستم كه استفاده های غیرتجاری از رسانه های تصویری روبه افزایش گذاشت ، هنرمندان عرصه هنرهای تجسمی به كشف امكانات جدیدی رسیدند كه در قالب تلویزیون و ویدئو امكان پذیر بود.
تاثیر تلویزیون ، سینما، ویدئو و كلا رسانه های تصویری برمردم قابل كتمان نیست . اصولا واقعه ای ملی یا بین المللی مثل انتخابات ، بازی های فوتبال و یا بازی های المپیك به شكل مشابهی در خانه های سرتاسر جهان پخش می شود و با نشان های تصویری و گرافیكی كامل می شود. در این بین بینندگان معمولا پاسخ های یكسانی به تمام اینها می دهند.
از دهه پنجاه به بعد، زندگی تحت تاثیر تلویزیون و ویدئو وارد مرحله دیگری شد و انسان با تجربیات بصری رسانه ای آشنا شد و از آنجا كه تمام هدف هنر برقراری ارتباط با مخاطب است ، هنرمندان هنرهای تجسمی تمایل روزافزونی به استفاده از ابزار رسانه های تصویری و بخصوص ویدئو پیدا كردند. استقبال این هنرمندان از این رسانه منجر به تولد گونه ای جدید در هنر شد كه تحت عنوان «ویدئو آرت » (ل گ ث كظط غد) شناخته می شد. ویدئو آرت به طور خاص ، هنر رسانه های جمعی است .
از نیمه دوم قرن بیستم كه استفاده های غیرتجاری از رسانه های تصویری روبه افزایش گذاشت ، هنرمندان عرصه هنرهای تجسمی به كشف امكانات جدیدی رسیدند كه در قالب تلویزیون و ویدئو امكان پذیر بود. آنها از ویدئو به عنوان رسانه ای كه دارای تاثیرات متقابل بوده و برخلق واقعیت مختا خود تمركز دارد، استفاده كردند. این هنرمندان به جای آن كه وجه سرگرم كنندگی ویدئو را مدنظر داشته باشند، تلاش كردند تا بینندگان در عرصه هنر به دریافت های متفاوت تری برسند. آنها فضا را مورد تاخت و تاز قرار دادند و آن را تحت سیطره خود قرار دادند. ویدئو آرت ، به همان اندازه ای كه با فیلم و سریال شباهت دارد، تفاوت هایی هم با این دو دارد. شاید ساده ترین و روشن ترین تمایز بین سینما و ویدئو آرت در این باشد كه هدف نهایی سینما «سرگرمی » است (بدین معنا كه شخصی برای تماشای یك فیلم به مكانی مشخص به نام سینما می رود)؛ در حالی كه غایت اصلی ویدئو آرت متنوع تر است و خیلی ساده ، برتوقعات سنتی بیننده از ویدئو یورش می برد.
یكی دیگر از تفاوت های كلیدی بین ویدئو آرت و سینما این است كه ویدئو آرت بربسیاری از قواعدی كه سینما را تعریف می كنند، متكی نیست . در ویدئو آرت ما هنرپیشه یا بازیگری نمی بینیم ، حتی ممكن است درآن دیالوگی نباشد و طرح یا روایت قابل تشخیصی وجود نداشته باشد. خلاصه پایبندی به قراردادهایی كه سینما را به وسیله ای سرگرم كننده تبدیل می كنند، در ویدئو آرت اصل ناموجودی است . این تمایز خیلی مهم است ، چون عملا نه تنها ویدئوآرت را از سینما مجزا می كند بلكه آن را از زیر طبقه بندی های سینما (برای مثال فیلم كوتاه ) هم تفكیك می كند. این شیوه در هنر، بر «تصاویر متحرك » اتكا دارد و از داده های ویدئویی و صوتی تشكیل شده است . رسانه هایی كه این داده ها را ذخیره می كنند، متنوع هستند و چگونگی كاربرد آنها به صلاحدید هنرمند بستگی دارد. پیش از آن تكنولوژی تصاویر متحرك تنها در فیلم های 8 میلی متری دیده می شد و اگرچه خیلی گران نبود، اما تكرار آنی صحنه را (به آن شیوه ای كه در تكنولوژی نوار ویدئویی دیده می شود) موجب نمی شد. بنابراین ، خیلی از هنرمندان ویدئو آرت را از فیلم خوشایندتر و جذاب تر یافتند.
نام جون پایك (هنرمند كره ای الاصل ساكن نیویورك برای اولین بار اصطلاح «ویدئو آرت » را مطرح كرد. شیوه كار پایك به این شكل بود كه او به «باز - تولید» تصاویر به شكلی الكترونیك نپرداخت (آن طور كه شبكه های تلویزیونی ممكن است تصویری از نقاشی پیكاسو یا رنوار را نشان دهند) بلكه تصاویر او كاملا مجازی بود و با استفاده از ابزار ویدئو ساخته شده بود. این تصاویر در عالم مستندات و واقعیات نمی گنجد، اما با استفاده از تكنیك هایی كه ابزار ویدئو در اختیار هنرمند می گذارند (تكنیك های مونتاژ، فیلمبرداری از طریق چند دوربین و افكت های تصویری ) آنچنان واقعی جلوه می كنند كه برای مخاطب باورپذیر می شوند.
هنرهای تجسمی به دلیل محدودیت های فضای دوبعدی از مزایای یك رسانه جدید چون حركت ، مفهوم زمانی و روایت به مفهوم غیرسینمایی آن برای القای مفاهیم تجسمی كه اختلاف وافری با دیگر هنرها دارد، بهره می گیرند و این دستاورد را در خدمت ژانرهای هنری چون پرفورمنس ، اینستالیشن ، ویدئو كلیپ و سایر گرایش های هنر مفهومی (كانسپچوآل آرت )قرار می دهند، به گونه ای كه تجربه اولیه هنرمندان ویدئوآرت به یكی از مستقل ترین زبان های بیانی هنرهای تجسمی معاصر تبدیل شده است .
از هنرمندان اثرگذار در این عرصه می توان از باستین كوستا نزو، ریچارد میچل ، اریك سیدنگلانز و لنس دو لوسریز نام برد.