تابلوهای کاه و گِل پرویز کلانتری، مجسمه‌های پرویز تناولی، خط‌های محمد احصایی در کنار آثاری پیشکسوتان هنر مانند نصراله افجه‌ای، فرامرز پیلارام، مارکو گریگوریان، صداقت جباری، تاها بهبهانی، ملکوتیان، علی ترقی جاه ، امیرخانی ، مسعود عربشاهی ، کاشیان ، قولر آغاسی ، مدبر، اعتمادی ، صدری به نمایش درآمده‌اند.

نگارخانه‌ی «ساربان» در حالی گشایش یافت که احمد مسجد جامعی و هنرمندانی چون صداقت جباری، تهمینه میلانی، علیرضا شجاع‌نوری، محمد نیك‌بین، مهندس مرتضی كاظمی ، تاها بهبهانی، بهمن نیكو، كرمعلی شیرازی، نظری نوری و... در مراسم افتتاحیه حضور داشتند.

بنا بر این گزارش،باران بهاری باعث شد که حاضران شرکت‌کننده در مراسم افتتاحیه یک بار صندلی‌ها را که در فضای باز چیده شده بود، رها کنند و با مقداری تأخیر دوباره مراسم از سر گرفته شود.

در ابتدای این مراسم، «سعید معیری‌زاده» مدیریت هنری گالری «ساربان» اهداف تاسیس این نگارخانه را برشمرد و گفت:بازنگری هنرهای تجسمی ایران، تعامل نسل‌های مختلف تجسمی، ایفای نقش سازنده در پویایی و تحول اقتصاد هنر و پایه‌ریزی برای سازماندهی خرید و فروش آثار هنری و معرفی شایسته و سازماندهی شده توانمندی‌های تجسمی ایران در جامعه جهانی هنر از اهداف‌ ماست.

وی ابراز امیدواری کرد:این نگارخانه به محفلی برای هنرمندان تجسمی در شاخه‌های مختلف اصیل تا نوگرا تبدیل شود تا بتواند شرایط هم‌اندیشی‌ها و نقدها را فراهم آورد.

پرویز کلانتری هنرمند نقاش نیز در سخنانی گفت: زمانی از دولتمردان می‌خواستیم كه نگارخانه تاسیس كنند، اما حالا با هیجان شاهدیم که بخش خصوصی عهده‌دار این موضوع مهم شده است.

وی ادامه داد: در همه‌ی دنیا شرایط اینگونه است و بیشتر موزه‌های دنیا به صورت هیأت‌امنایی اداره می‌شوند و الزاما چنین اموری دولتی نیست و زمانی هم که دولت وارد این ماجرا می‌شود، به نظر می‌آید که ناتوان است بنابراین به وجود آمدن گالری‌های خصوصی در ایران برای من بسیار هیجان‌آور است.

احمد مسجد‌جامعی عضو شورای شهر تهران در سخنانی گفت:این نگارخانه رقیب برای نگارخانه‌های دیگر نیست، بلكه یك رفیقی است كه در این عرصه وارد شده است و یك جنبه تكمیلی برای هنر كشور داشته باشد.

او ادامه داد: در پیش‌بینی آینده چشم‌اندازی 20 ساله كه تنظیم می‌شد قرار بود ایران به كشور اول منطقه تبدیل شود و در بخش هنری جایگاه هنر ایران در جهان شناخته‌شده نبود كه این ناشی از عدم سرمایه‌گذاری بنگاه‌های خصوصی در این بخش می‌شد.

مسجد جامعی اظهار امیدواری كرد: مجموعه فعالیت‌هایی مانند ایجاد نگارخانه‌هایی خصوصی بتواند در معرفی ظرفیت‌های هنری ایران و كشف چهره‌های جدید ظرفیتی را ایجاد كند كه به پشتوانه‌ی این آثار به بخش‌های اقتصادی نیز پرداخته شود.

 علیرضا سمیع‌آذر هنرشناس و محقق در سخنانی گفت: آنچه ما به عنوان «هنر مدرن ایران» می‌شناسیم، قدمت 60 ساله دارد. آثار مدرن مربوط به دهه‌های 40 یا 50 با آثاری مانند سهراب سپهری، پرویز تناولی، زنده‌رودی، پرویز كلانتری و ... است كه مهم‌ترین آثار هنری دهه‌ی اخیر نیز به‌شمار می‌رود و مورد توجه جهان نیز قرار گرفته است.

او توضیح داد: این آثار در گذشته هیچ‌گاه به لحاظ اقتصادی مورد توجه نبوده است و حالا فقط یك دهه‌ است كه به عنوان یك كالای اقتصادی برای سرمایه‌گذاری مورد توجه قرار می‌گیرد و حدود 4 یا 5 سال است كه این بخش به ثمر رسیده و شاهد آن هستیم كه آثار هنرمندان ایرانی در حراجی‌های بین‌المللی ركورد‌های خیره‌كننده‌ای را به جای می‌گذارند.

سمیع‌آذر در بخش دیگری از سخنانش تصریح كرد: در سال‌های اخیر قیمت آثار ایرانی بزرگترین ركورد‌های دنیا را شكسته است و چهار اثر با قیمت بالای یك میلیون دلار به فروش رفته است كه می‌توان گفت این چهار اثر هنری از ركوردهای اروپا، آسیا، آفریقا و هند نیز بالاتر بوده‌اند و این موقعیت استثنایی است كه برای آثار ایرانی فراهم آورده شده است.

او با اشاره به نقش مهم مجموعه‌داران در اقتصاد‌ هنر گفت: نسلی از مجموعه‌داران در ایران به وجود آمده است كه ضمانت‌هایی برای سرمایه‌گذاری در عرصه هنری كشور به وجود آورده‌اند و قیمت‌ها تصادفی و اتفاقی بالا نمی‌رود و ناگهان سقوط نمی‌كند و این یك تضمین است كه سرمایه‌گذاران می‌توانند در آثار هنری نیز سرمایه‌گذاری كنند.

سمیع‌آذر درباره اهمیت غیراقتصادی مشاركت مجموعه‌داران به جمع‌آوری آثار هنری گفت: فرهنگ در طول تاریخ مدیون مجموعه‌دارانی است كه آثاری را از یك نسلی به نسل دیگر منتقل می‌كنند و ما آن چیزی كه از تاریخ خود می‌دانیم مدیون كسانی است كه آثار ایرانی را در قالب مجموعه‌های شخصی و موزه‌های شخصی یا دولتی به نمایش گذاشته‌اند و مجموعه‌داران در این بخش نقش فرهنگ‌سازان را دارند.

وی‌ در پایان سخنانش نیز به بررسی هنر چینی و هندی و پیشرفت هنرهای تجسمی در این كشور‌های غیراروپایی پرداخت.