كامران دیبا مجموعهای از جدیدترین نقاشیهایش را با عنوان «پروژه تهران» بهزودی در گالری «ماه» رونمایی میكند.در این مجموعه با استفاده از صفحات روزنامه و پرداختن به اخبار و موضوعات روز دنیا ،كلاژهایی متفاوت از رنگ،حروف،عكس و... خلق كرده است.
در این مجموعه كه جدیدترین
كارهای دیبا محسوب میشود،20 تابلو در اندازههای 60×50 و 1/5 ×50 نمایش
داده میشود و هنوز تاریخ دقیق نمایشگاه مشخص نشده است.
كامران دیبا
متولد 1317 تهران و یکی از معماران معاصر، برنامهریزان شهری و نقاشان
ایرانی است. او در رشته معماری دانشگاه هارواد واشنگتن تحصیل کرد و پس از
آن به مدت یک سال تحصیلات تکمیلی را در رشته جامعهشناسی ادامه داد.
در سال 1966 به تهران بازگشت
و یک سال بعد از آن به ریاست و طراحی ارشد شرکت مهندسین مشاور «DAZ» در
آمد. دیبا همواره در فعالیتهایش به سنتهای بومی و همچنین نیازهای جامعه
شهری مدرن و اثر متقابل انسان علاقهمند بود.
بناهای زیبا و ماندگاری
همچون موزه هنرهای معاصر تهران، فرهنگسرای نیاوران و فرهنگسرای شفق از
جمله کارهای اوست. پروژه نیمه تمام «شهر جدید شوشتر» در خوزستان که معمار
و برنامهریز آن بود ،بیشترین موفقیت خود را مرهون الگوهای ساختاری و
گونههای ساختمانی سنتی است.
این شهر با ظرفیت جمعیتی بالغ
بر 3 هزار نفر در راستای یک شاهراه اصلی ارتباطی طراحی شد.چهارراهها
،میادین عمومی و محلههای کوچک در اطراف آن شکل میگرفتند و وجود باغها و
بازارها زندگی اجتماعی آن را تقویت میکرد.
بناهای آجری شاعرانه دیبا
معماری شاخصی را خلق میکند که زیبا و با شکوه است. از دیگر کارهای شاخص
این هنرمند در ایران میتوان به چندین ساختمان در دانشگاه جندی شاپور
اشاره كرد.با این وجود شناخته شدهترین اثر او موزه هنرهای معاصر تهران
است که با سقفهای نیم هلالیاش یادآور بادگیرهای سنتی ایران است. وی موسس
و هم چنین اولین مدیر موزه بود.
دیبا سرانجام در سال 1977
ایران را به قصد زندگی در پاریس و واشنگتن ترک کرد تا به صورت شخصی
کارکند. پروژههای او شامل طرحهای خانهسازی در ویرجینیا و طرح توسعه
هتلها در اسپانیاست.
او همچنین در سال 1977 به
عنوان منتقد با دانشگاه «کرنل» همکاری کرد. دیبا به عنوان نقاش نیز چندین
نمایشگاه انفرادی در ایران بر پا کرد و در عین حال گردآورنده و واسطه فروش
آثار نقاشی معاصر غرب بود.
در سالهای آخر کار
حرفهایاش در ایران، پروژه شهرک شوشتر نو را طراحی کرد که برنده جایزه
معماری «آقاخان» شد و در نمایشگاه آثار معماری و شهرسازی قرن بیستم، که به
مناسبت فرا رسیدن سال 2000 در لوسآنجلس برگزار شد، به عنوان طرح برگزیده
در مجموعه آثار معماری و شهرسازی جهان به نمایش گذاشته شد. این کار و
کارهای دیگر او در مجلات معماری و شهرسازی سایر کشورها نیز معرفی شدهاند.
از ویکی پدیا - دانشنامه ی آزاد
دیبا در رشته معماری دانشگاه هوارد در شهر واشنگتن دی سی تحصیل کرد. در سال ۱۹۶۴ در این رشته فارق التحصیل شد و پس از آن به مدت یک سال تحصیلات تکمیلی را در رشته جامعه شناسی ادامه داد.
در سال ۱۹۶۶ به تهران بازگشت و یک سال بعد رئیس و طراح ارشد شرکت
مهندسین مشاور “DAZ” شد."DAZ" در ایران پروژه های بزرگ و گوناگونی به
انجام رسانید و به سرعت توسعه یافت به طوری که در سال ۱۹۷۷ صدوپنجاه پرسنل
داشت.
دیبا در ایران صرفا در بخش دولتی فعالیت می کرد. وی به سنت های بومی و
هم چنین نیاز های جامعه شهری مدرن و اثر متقابل انسان علاقه مند بود.
بناهای زیبا و ماندگاری چون موزه هنرهای معاصر تهران، فرهنگسرای نیاوران و
فرهنگسرای شفق از کارهای اوست که با حمایت ضمنی دخترعموی هنردوستش، فرح دیبا، در دوران قبل از انقلاب به ثمر رساند.
پروژه نیمه تمام "شهر جدید شوشتر" (1974-80) در خوزستان که وی معمار و
برنامه ریز آن بود بیشترین موفقیت خود را مرهون الگوهای ساختاری و گونه
های ساختمانی سنتی است که دیبا مورد استفاده قرار داده است.
وی این شیوه را جای گزین طراحی بر اساس الگوهای غربی- که مورد حمایت افراد با نفوذ و سردمداران بود_ نمود.
این شهر با ظرفیت جمعیتی بالغ بر 30000 نفر در راستای یک شاهراه اصلی
ارتباطی طراحی شد .چهار راه ها میادین عمومی و محله های کوچک در اطراف آن
شکل می گرفتند و وجود باغ ها و بازارها زندگی اجتماعی را تقویت می کرد.
بناهای آجری شاعرانه دیبا معماری شاخصی را خلق می کند که زیبا و با شکوه است .
دیگر کارهای شاخص وی در ایران شامل چندین ساختمان در دانشگاه جندی
شاپور (1976-8) است.اما بنایی که شاید شناخته شده ترین اثر وی باشد موزه
هنر های معاصر تهران (1976) است که با سقف های نیم هلالی اش یاد آور باد
گیر های سنتی ایران است .وی موسس و هم چنین اولین مدیر موزه بود.(1967-8)
دیبا به عنوان مشاور و برنامه ریز شهری در وزارت مسکن و توسعه شهری
ایران خدمت کرد. هم چنین دفتر وی طرح جامعی برای برخی شهرها ارائه داد که
از جمله آنها خرمشهر بندری مهم در خلیج فارس است.جایی که وی با طراح
یونانی A.Doxias که در بخش خصوصی فعالیت می کرد همکاری کرد.
وی در سال 1977 ایران را به قصد زندگی در پاریس و واشنگتن دی سی ترک کرد تا به صورت شخصی کار کند.
پروژه های وی شامل طرح های خانه سازی در ویرجینیا و طرح توسعه هتل ها در اسپانیا ست.
وی در سال 1977 به عنوان منتقد با دانشگاه "کرنل" همکاری کرد.
دیبا به عنوان یک نقاش چندین نمایشگاه انفرادی در ایران بر پا کرد.وی
هم چنین گردآورنده و واسطه فروش آثار نقاشی معاصر غرب بود. از میان آثار
او که در یک دوره ۱۲ ساله (از سال ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۷) طراحی و اجرا شدهاند
میتوان از موزه هنرهای معاصر، فرهنگسرای نیاوران، پارک شفق (یوسف آباد)و برخی بناهای دانشگاه جندی شاپور (دزفول) را نام برد. در سالهای آخر کار حرفهای اش در ایران، پروژهٔ شهرک شوشتر نو را طراحی کرد که برنده جایزه معماری آقا خان
شد و در نمایشگاه آثار معماری و شهرسازی قرن بیستم، که به مناسبت فرا
رسیدن سال ۲۰۰۰ در لوسآنجلس برگزار شد، به عنوان طرح برگزیده در مجموعه
آثار معماری و شهرسازی جهان به نمایش گذاشته شد. این کار و کارهای دیگر او
در مجلات معماری و شهرسازی سایر کشورها نیز معرفی شدهاند.
- متولد سال ۱۳۱۷ تهران
- فارغ التحصیل رشته معمارى و شهرسازى دانشگاه هوارد شهر واشنگتن دی سی (۱۹۶۳)
- شركت در نمایشگاه نقاشى بى ینال ونیز ۱۹۶۱
- شركت درنمایشگاه نقاشى بى ینال پاریس ۱۹۶۳
- برپایى نمایشگاه نقاشى در گالرى رئالیته آمریكا ۱۹۶۲
- شركت در دومین كنگره معمارى ایران ۱۳۵۱
- بنیانگذار دفتر مهندسین مشاور داض (قبل ازانقلاب)
- شركت درمسابقه معمارى بنیاد آقاخان و دریافت جایزه به خاطر معمارى شهرك شوشتر
- طراحى و اجراى آثارى چون موزه هنرهاى معاصر تهران، پارك و فرهنگسراى
شفق، دفتر مخصوص ملکه ایران، پارك وفرهنگسراى نیاوران، منزل مسكونى (موزه)
پرویز تناولى، نمازخانه جنب موزه فرش، مسجد جندى شاپور، شهرك شوشتر، ویلاى
«پیرونه» (اسپانیا)، ویلاى «اسپارتینا» (اسپانیا) و چندین اثر دیگر در
ایران و اروپا و آمریكا ۱۳۸۳- ۱۳۴۵
- اقامت دائمى در اسپانیا در سال هاى پس از انقلاب