در این افتتاحیه شش ساعته گالری‌ها مملو از جمعیت بود، به گونه‌ای که رفت و آمد در برخی از طبقات با مشکل مواجه می‌شد.

«سرو‌های آسمانی و حدیث بی‌قراری»

در گالری ملک سروها آویزانند؛ آویخته شده‌اند از سقف. اتصال‌شان به بالاست، همان جایی که به تعبیر خالقشان نمادی از آسمانی است که از آنجا آمده‌اند. این مجموعه ماحصل سفر پنجم رضا امیر یاراحمدی است؛ «سلوک سرو و گاو». اما نخستین‌بار نیست که این هنرمند مجسمه‌ساز گاوهایش را به‌نمایش می‌گذارد؛ بلکه این موجود - گاو - نقاب از چهره برداشته و صورتی از صور خود را نمایانده است.

امیریاراحمدی تاکید دارد که سرو که همیشه محبوبش بوده و دیری است انتظار حضورش را در دستانش داشته‌ است که از سفر سرو به ورق مقوا و سپس آهن و برنز و بالعکس این تبدیل میسر شد.

این هنرمند مجسمه‌ساز چنین می‌گوید: هر شیء قابل رویت «دیده‌شدنی» چیزی را نهان می‌کند. کار من گوش ایستادن بوده و پاییدن تا سویی از شئی‌ای نقاب براندازد و از بخت‌یاری‌ام بود که سرو چهره دیگر نشان داد. این روایت از سفری است که یاراحمدی حاصلش را با 9 سرو آویزان از سقف و هشت گاو متمایز و متفاوت با حجم‌های مشابه‌شان به نمایش گذاشته است.

رضا امیریاراحمدی؛ فارغ‌التحصیل مدرسه‌ی هنرهای زیبا در رشته‌ی مجسمه‌سازی است و پیکره‌ی برنزی ابوالقاسم فردوسی، مولانا جلال‌الدین محمد بلخی، ابونصر فارابی، ابن سینا، سردار دکتر مجید بقایی و ده‌ها اثر دیگرش در تهران، اهواز آبادان، تبریز، و… ماندگار شده است.

درخت بسم الله مرکز همایش‌های بین‌الملل صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران، درخت نشان شرکت سر سبزینه، مجسمه فردوسی در کتابخانه ملی، کتیبه و نقش برجسته میدان فرمانیه، مجسمه گوزن‌نشان کارخانجات رنگسازی ایران، مرمت و بازسازی نمای مجلس شورای ملی و بازسازی کلیه مجسمه‌های مجموعه مجلس، طراحی و اجرای نمازخانه، ساختمان جدید مجلس شورای اسلامی تهران، طراحی و اجرای مجسمه و نقش برجسته شرکت ساگاپترولیوم برج بخارست تهران، نمازخانه پروژه جدید ساختمان کتابخانه و مرکز اسناد ملی ایران و برپایی نمایشگاه انفرادی و حضور در نمایشگاه گروهی و شرکت در بینال‌های آنکارا – ترکیه، مونت کارلو – فرانسه، دهلی- هند، حلبچه – تهران، اوزاکا – ژاپن، کالاف – اسپانیا، پکن – چین، لوزان – سوییس از دیگر فعالیت‌های ثبت‌شده در کارنامه‌ی این هنرمند معاصر است. 

«رخ‌داد»های شعر و حجم

پرده‌های نقاشی و چیدمان و نوشتار و... فضایی متفاوت و سمبولیزم در پایین‌ترین طبقه‌ی خانه هنر در گالری پاسارگاد ایجاد کرده است. آنجا که آخرین خلاقیت‌ها و کشف و شهود‌های نازنین آیگانی با عنوان «رخداد» به‌تماشا درآمده است.

او می‌گوید: مجموعه‌ی «رخ‌داد» مولود آموزه‌های زبانی است که طی سال‌ها آموخته‌ام و نتیجه‌ی مطالعاتی بر«زبان و ادبیات حجم»، رویدادی که در دهه‌ی چهل در ادبیات ایران پا می‌گذارد.

در این نمایشگاه او نتیجه‌ی مطالعاتش درباره‌ی تئوری «ادبیات حجم» به‌تصویر کشیده است. ترکیبی از پرده‌های نقاشی، چیدمانی از اشیا، ‌کلمات نوشته شده بر زمین و اصوات که از هر برخورد پیش می‌آید و صوتی که در فضاست؛ در واقع به تعبیر خودش، برخورد تازه‌ای به سوی آشتی خودِ شاعر و خودِ نقاشش به‌نمایش گذاشته است.

پرده‌ها، شبیه پرده‌های نقالی‌اند، در ابعادی بزرگ و درون‌گرایانه، خودچهره‌های نقاش است، یا به قولی خودنگاری‌های نقاش در برخوردی آزاد با صورت خود، صورت پیرامون خود و صورت واژگان خود.

آیگانی می‌گوید: آنچه مرا سال‌هاست میان دل‌مشغولی‌های واژه و شکل، معلق نگه‌داشته است، تصویر شکل و شکل تصویر است. آن تعلیقی که سرانجام در نوع نگرش حجم به ثبات مطلوبی مبدل می‌شود.

او معتقد است: ساختمان شعر حجم بر اساس عادت‌های هر پدیده‌ی هنری از فرم و کمپوزسیون معماری گرفته است. نوعی فرم پلاستیک که در همه‌ی هنرها معیار زیبایی شناسی است‌. تفاوت عمده‌ی آن با اثر تجسمی این است که در نقاشی و امثال آن رابطه‌ها مستقر و ثابتند‌، اما در شعر این رابطه سیال‌تر است و مخاطب واژه را در شبکه‌ی روابط ذهنی خویش قرار می‌دهد. مگر آن که از تصویر به واژه راه یابیم و آن را در شبکه‌ی فردی بنشانیم‌. به عبارت ساده‌تر از فرم به معنای تازه‌ای از پدیده‌ی بصری دست یازیم.

آیگانی باور دارد: رخداد عبارت است از آن‌چه رخ می‌دهد و آن‌که رخ می‌دهد... که آن کسی که رخ می‌دهد، نتیجه‌ی آن چیزی ست که در حال رخ دادن است... این است نقطه‌ی ارتباط زبان من با نوع نگرش و نوع نویسش حجم. این ابزار بیان جنون در ترکیبی است از اندام واژه، صوت واژه و صورت ذهنی واژه که در آثار من همان بعد تجسمی آن است. در این زبان به‌نظر می‌رسد که ترکیب «تشبیه» با تکنیک‌های تازه‌ی دیگری شکل تازه‌ی زبان معنا را می‌سازد و این همان خروج از دو بعد است.

آیگانی بیش از ده نمایشگاه گروهی با موضوع‌های نقاشی، هنرمفهومی برای کودکان، داستان‌های عامیانه ایرانی، خرافه‌ها، نقاشی روی پارچه، تصویرگری کتاب و… برپا کرده است. او علاوه بر تدریس دوره‌های خلاقیت در کانون پرورش فکری، هنرستان‌های آموزش و پرورش و مراکز آموزش باغچه‌بان (مدارس ناشنوایان) سراسر کشور در زمینه‌ی خلاقیت و هنرهای تجسمی، به تدریس هنر در دانشگاه علامه‌ی طباطبایی، دانشکده‌ی روانشناسی، دپارتمان آموزش پیش از دبستان و… نیز مشغول است.

«از شیدایی رمل، تا دایره‌ی مینا»

21 حجم متفاوت با موضوع، فرم و شکل و تعاریف و حتا نام و عنوان‌های مختلف در چهارمین نمایشگاه گروه «کالب» گردهم آمده‌اند و گالری الهیه را دربر گرفته‌اند. شیدایی، دایره مینا، زن زمین، رمل و ...؛ این گروه در کلاس مجسمه‌سازی پرویز تناولی و به پیشنهاد این مجسمه‌ساز که شهرتی جهانی دارد در سال 85 شکل گرفته است.

منصور آذری، مونا آقابابایی، سپهر بختیاری، لیلا سبیانی، سحر سیدی، سینا نیری، نیلوفر مظفری، آتوسا وحدانی، نونا وفایی و شمسی یاری شاگردان جوان مجسمه‌سازی پرویز تناولی و اعضای گروه کالب هستند.

نمایشگاه‌های یادشده، تا 21 اردیبهشت‌ماه جاری از ساعت 11تا 21 در «خانه هنر» واقع در خیابان دکتر شریعتی، تقاطع اتوبان صدر، شماره 1716 برپاست.

بخشی از عواید این نمایشگاه‌ها، همچون سایر نمایشگاه‌هایی که در«خانه هنر» برپا می‌شود، به پروژه‌های مبارزه با گرسنگی برنامه جهانی غذا اختصاص پیدا می‌کند. برنامه جهانی غذا سازمان ملل متحد (WFP) حامی فرهنگی این مجموعه است.