هنرهای تجسمی به دلیل محدودیت های فضای دوبعدی از مزایای یك رسانه جدید چون حركت ، مفهوم زمانی و روایت به مفهوم غیرسینمایی آن برای القای مفاهیم تجسمی كه اختلاف وافری با دیگر هنرها دارد، بهره می گیرند و این دستاورد را در خدمت ژانرهای هنری چون پرفورمنس ، اینستالیشن ، ویدئو كلیپ و سایر گرایش های هنر مفهومی (كانسپچوآل آرت )قرار می دهند، به گونه ای كه تجربه اولیه هنرمندان ویدئوآرت به یكی از مستقل ترین زبان های بیانی هنرهای تجسمی معاصر تبدیل شده است .